موزه باستانشناسی گوهر تپه
گوهر تپه در شرق مازندران و شمال غرب شهر رستم کلا از توابع بهشهر واقع شده است.گوهر تپه از اواخر دوران نوسنگی ( ۶۰۰۰ سال پیش ) بتدریج از حالت روستا خارج شده و بصورت یک شهر در هزاره سوم قبل از میلاد در آمده است. از آثار بدست آمده در این مکان می توان به معماری مسکونی و صنعتی، گورستان دوران برنز و عصر آهن به همراه آثار دیگری همچون سفال، صنایع دستی، زیورآلات سنگی، گلی و فلزی، جنگ افزارها و ابزار شکار اشاره کرد.
Gohar Tappe is located in east part of mazandaran one of the major cultural centers of the iranian plateau during the bronze age. A rich corpus of archaeological evidence witnesses that Gohar Tappe was established in late neolithic period ( c.6000 years ago ) as a small village and gradually turned into a town in the 3rd milliennium BC.
در جریان دوران های زمین شناسی غارهای زیادی در این منطقه تشکیل شده که در نتیجه، استقرارهای بعدی انسان در آنها ایجاد شده است. گوهر تپه یکی از استقرارگاه های پیش از تاریخی ایران است که در دوران مس و سنگ ( ۳۵۰۰ ق.م) شکل گرفته است. قرار داشتن این محوطه در حد فاصل دره ها و غارهای باستانی همچون غار هوتو- کمربند، کمیشان، اهمیت آن را دو چندان کرده است. با توجه به سرچشمه های آبی، جنگل، دریا، غارها، منابع مصنوعات سنگی و شرایط مطلوب منطقه همراه با پتانسیل های موجود دیگر، گوهرتپه به صورت تدریجی مسیر توسعه را پیمود و در دوران مفرغ (۱۸۰۰-۳۰۰۰ ق. م) به شهری بزرگ با وسعت ۵۰ هکتار تبدیل شد بود.
حفاری ها در موزه گوهر تپه در متراژهای مختلف صورت گرفته که هر لایه نشان دهنده یک دوره باستانشناسی می باشد. بقایای آثار فرهنگی به دست آمده در میان لایه های دوره مس و سنگ (کالکولتیک) و عصر مفرغ (برنز) و شیوه توزیع و پراکنش آن در سطح تپه بیانگر آن است که توسعه گوهر تپه روند تدریجی داشته و این محوطه در دوره مفرغ میانی (۲۴۰۰ ق.م) به بالاترین حد وسعت رسید، هم چنین بقایای تدفین دروه مفرغ جدید (۱۷۰۰ ق. م) بر روی لایه های مفرغ میانی گویای این مطلب است که در دوره مفرغ جدید از وسعت گوهر تپه کاسته شده و گورستان به خارج از فضای مسکونی هدایت شده است. تحول تدریجی اواخر دوره مفرغ جدید تا عصر آهن II (۱۱۰۰ ق.م) با پژوهش و مطالعه بر روی آثار فرهنگی همچون سفال، اشیا مفرغی (برنزی)، مهر، اشیا تزیینی، ساختارهای معماری قابل شناسایی می باشد.
